دوره 4، شماره 1 - ( بهار 1401 )                   جلد 4 شماره 1 صفحات 34-23 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


دانشجوی دکتری، گروه روانشناسی و آموزش کودکان با نیازهای خاص، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران
چکیده:   (864 مشاهده)
زمینه و هدف: علاقه اجتماعی یکی از مفاهیمی است که برای اندازه‌گیری ارتباط فرد با افراد دیگر مورد استفاده قرار می‌گیرد. علاقه اجتماعی به معنای احساس تعلق و تعامل با دیگران است. هدف  از این پژوهش مقایسه علاقه اجتماعی دانش­آموزان دیرآموز با همتایان عادی آن‌ها در شهر مشهد بود. روش پژوهش: پژوهش حاضر از نوع علی- مقایسه‌ای بود. جامعه آماری پژوهش دانش آموزان دیرآموز مشغول به تحصیل در مدارس عادی شهر مشهد بودند. نمونه­ی این پژوهش شامل 145 دانش‌آموز مشتمل بر 73 دانش‌آموز عادی (27 پسر و 46 دختر) عادی و 72 دانش‌آموز دیرآموز (26 پسر و 46) که به ‌صورت در دسترس انتخاب شدند. برای ارزیابی علاقه اجتماعی دانش آموزان از مقیاس علاقه اجتماعی برای کودکان ایرانی (SISIC) استفاده شد. برای تحلیل داده‌ها از آزمون تحلیل واریانس چند متغیری استفاده شد. یافته ها: تجزیه‌وتحلیل یافته‌ها نشان داد در بین دانش آموزان دیرآموز و عادی در نمره کل مقیاس و زیر مقیاس‌های علاقه اجتماعی از جمله مسئولیت‌پذیری- انجام تکلیف، ارتباط با مردم- همدلی، جرات و اطمینان، احساس برابری در مقابل کهتری- برتری تفاوت معنادار آماری (001/0>p) وجود داشت. نتیجه گیری: دانش آموزان دیرآموز از نظر علاقه اجتماعی در مقایسه با دانش آموزان عادی ضعیف‌تر هستند. این نتایج ضرورت توجه بیشتر به علاقه اجتماعی در کودکان دیرآموز را مطرح می‌کند.
متن کامل [PDF 1546 kb]   (48 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: مشاوره خانواده (زوج، فرزندپروری، روابط والد-فرزندی)
دریافت: 1400/7/25 | پذیرش: 1400/9/22 | انتشار: 1401/2/10 | انتشار الکترونیک: 1401/2/10

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.